بیماری مشکل نیست مشکل ما انگ است

دانش با انگ زنی در ستیز است. باید علم و دانش خودمان را افزایش دهیم و بعد ابتدا خودمان و بعد در دیگران با انگ زنی مبارزه کنیم. این مسئولیت اجتماعی تک تک افراد این کشور است که همین امروز باید برایش اقدام کرد. در کارگاه «انگ زدایی از بیماری ایدز» شرکت می کنم. کلی آدم جالب با کلی حرف های جالب آنجا هستند.
حالا آن تصویر وحشتناک دیو دوسر بیماری که ابتدا ناتوانت می کند، بعد نابودت می کند و بعد جانت را می گیرد، به تاریخ پیوسته است.
حالا علم پزشکی توانسته با درمان های دارویی (دو یا سه دارویی) میزان بار ویروس را در بدن مبتلایان به صفر برساند و این به معنای آن است که حالا مبتلایان در صورت تحت درمان قرار گرفتن طول عمری مشابه جامعه عمومی خواهند داشت و از آن هم مهم تر دیگر بیماری را به فرد دیگری انتقال نخواهند داد.
این یک پیروزی مطلق برای علم است که ترسناک ترین بیماری اواخر قرن پیش را به بیماری مزمن و کاملا قابل علاج در آغاز این قرن بدل کرده است.اما این پیروزی کامل نیست. حداقل در ایران کامل نیست.

مشکل کجاست؟ در مراجعه نکردن مبتلایان برای دریافت درمان! دردم آمد وقتی مدیر برنامه ملی مبارزه با ایدز گفت: «مهم ترین مشکل ما در راه کنترل بیماری ایدز در کشور، استیگما (انگ) مربوط به این بیماری و ایجاد تبعیض در رفتار با بیماران است».باور کردنش برای من سخت بود که علم بیماری درمان ناپذیر را درمان پذیر کرده، اما افراد در خطر ابتلا برای مشخص شدن ابتلا داشتن یا ابتلا نداشتن خود به بیماری مراجعه نمی کنند و در نتیجه امکان درمان شدن خود و مبتلا نکردن دیگران را از بین می برند. چرا؟ به خاطر همین انگ و تبعیض.
باور کردنش سخت بود، اما زمانی که به حاضران، جملگی پزشک و کادر درمان، گفته شد فرض کنید یکی از عزیزان تان مبتلا به ایدز شده، چه احساسی پیدا می کنید؟ مشخص شد که حتی پزشک بودن و داشتن اطلاعات هم برای پاک کردن آن انگ پنهانی چسبیده به این بیماری کافی نیست.
سال هاست در کنار جامعه مبتلایان به ام اس هستم و همیشه یادم هست که یکی از مبتلایان در مطلبش برای مجله نوشته بود: «اسم این بیماری برای ما از خودش بدتر بوده است... رفتاری که در محل کار و خانه با من شد، از خود بیماری بدتر بود...».ام اس هم «انگ» دارد و برای همین است که بسیاری از مبتلایان بیماری خود را انکار می کنند و بسیاری دیگر بیماری خود را حتی از عزیزان شان پنهان می کنند.
در ادامه برنامه پزشکی پشت میکروفون از تحقیقی که در آمریکا روی 93 انگ مختلف - که بسیاری از آنها به بیماری ها، معلولیت ها و وضعیت سلامتی ربط دارند- می گوید. عدد 93 متاسفانه در ایران حتما بیشتر است.
در جست وجویی ساده می بینیم که در همین چند ماه گذشته پزشکان و متخصصان و مدیران فعال در رشته ها و حوزه های مختلف خواستار انجام اقدامات برای «انگ زدایی» از ناباروری، اوتیسم، اختلالات روانی و حتی کرونا شده اند.چند هزار نفر، چند میلیون نفر، در کشورمان به خاطر «انگ» پیگیر تشخیص و درمان خود یا عزیران شان نشده اند؟ علم کار خودش را می کند، اما فرهنگ انگار عقب مانده است. جامعه هم عقب مانده است.
وظیفه یک فرد خاص و یک اداره خاص نیست. این وظیفه همه ما است. دانش با انگ زنی در ستیز است. باید علم و دانش خودمان را افزایش دهیم و بعد ابتدا خودمان و بعد در دیگران با انگ زنی مبارزه کنیم. این مسئولیت اجتماعی تک تک افراد این کشور است که همین امروز باید برایش اقدام کرد.