اختلال هذيانی در DSM5

اختلال های هذیانی پنج نوع هستند:

• هذیان تنی/جسمی: فرد مبتلا باور عجیبی دارد که بیماری خطرناکی دارد که هر لحظه انتظار مرگ خودش را دارد. به طوری که شدیدا در این باور افراطی هستند.

  هذیان حسادت: فرد مبتلا به این باور دارد که شریک جنسی او خیانتکار است و هر کاری را برای اثبات این موضوع انجام می دهد به طوری که ممکن هست که صحنه سازی انجام دهد.
  هذیان عظمت/خودبزرگ بینی: فرد باور به این دارد که فرد مشهور و بسیار مهمی است طوری که مشاهده شده است افراد مبتلا به این هذیان خود را جای پیامبران جا میزند و معتقد است برای نجات بشر انتخاب شده است.
  هذیان شهوانی/عشقی: فرد باور عجیبی دارد که افراد مشهور عاشق او شده اند و برای او پیام های عاشقانه می فرستد.
  هذیان گزند و آسیب: باور دارد که کسانی به دنبال او هستند و می خواهند که به او آسیب بزنند او را سرکوب و آزار بدهند.

هذیان مختلط: وقتی که برخی از هذیان های بالا وجود دارد و هیچ کدام بر دیگری برتری ندارد یعنی میزان اعتقاد فرد به هذیان ها به یک میزان است. هذیان به همراه توهم (سایکوز) در اختلالاتی چون دلیریوم نیز قابل مشاهده است.

هذیان به همراه توهم (سایکوز) در اختلالاتی چون دلیریوم نیز قابل مشاهده است.

نشانه های تشخیصی اختلال هذیانی در DSM5 
A. وجود یک یا چند هذیان است که حداقل به مدت ۱ ماه ادامه دارند.
B. فرد هرگز ملاک A اسکیزوفرنی را نداشته باشد
C. غیر از تأثیر مستقیم هذیانxadها، اختلالات در عملکرد روانی-اجتماعی ممکن است محدودتر از آنهایی باشد که در اختلالات روانxadپریشی دیگر نظیر اسکیزوفرنی دیده میxadشوند، و رفتار آشکارا عجیبxad وغریب یا نامتعارف نیست .
D.اگر دورهxad های خلقی همزمان با هذیانxadها روی دهند، کل مدت این دورهxadهای خلقی نسبت به کل مدت دورهxadهای هذیانی، کوتاه هستند .
E.هذیانxadها ناشی از تأثیرات فیزیولوژکی مواد(مثل کوکائین) یا بیماری جسمانی دیگر (مثل بیماری آلزایمر) نیستند، و با بیماری روانی دیگر، نظیر اختلال بدشکلی بدن یا اختلال وسواس فکری-عملی، بهتر توجیه نمیxadشوند.

نشانه های اختلال هذیان بر اساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-5
همانطور که گفتیم تنها نشانه افراد مبتلا به اختلال هذیانی ؛ هذیان است که حداقل یک ماه ادامه داشتهاست. آنها در صورتی مورد این تشخیص قرار میگیرند که نشانههای دیگر اسکیزوفرنی نداشته و هرگز ملاکهای اسکیزوفرنی را برآورده نکردهباشند. در واقع این افراد میتوانند عملکرد خوبی داشتهباشند و به جز در مواقعی که دربارهی هذیان خاص خود صحبت میکنند،به نظر دیگران عجیب و غریب نمیرسند.
ملاک های تشخیصی زیر برای اختلال هذیان آمده است:
1- یک یا چند هذیان به مدت یک ماه وجود داشته باشد.
2- تشخیص اسکیزوفرنی کاملا رد شده باشد.
3- اگر هم توهمی وجود داشته باشد بارز و چشمگیر نیست و در ارتباط با موضوع هذیانی است که فرد به آن باور دارد.
4- صرف نظر از هذیان و و پیامد هایی که برای فرد دارد اما به صورت کلی در زمینه های مختلف زندگی فرد کارکردش مختل نشده است و حتی عجیب و غریب به نظر نمی رسد.
5- باید توجه داشت این علائم بر اثر مصرف دارو و یا یک بیماری طبی نباشد.

ویژگیxadهای مرتبط که تشخیص را تأیید میxadکنند
مشکلات اجتماعی، زناشویی، یا شغلی میxadتوانند از عقاید هذیانی اختلال هذیانی ناشی شوند. افراد مبتلا به هذیانی ممکن است بتوانند واقعاً شرح دهند که دیگران عقاید آنها را غیرمنطقی میxadدانند، ولی نمیxadتوانند خودشان این را قبول کنند(یعنی، ممکن است «بینش واقعیت xadبنیاد» اما نه بینش درست وجود داشته باشد). شماری از افراد، دچار خلق تحریکxadپذیر یا ملول میxadشوند که معمولاً میxad تواند به عنوان واکنشی به عقاید هذیانی آنها درک شود. خشم و رفتار خشونت xadآمیز میxadتوانند همراه با انواع گزند و آسیب، حسادت، و شهوانی روی دهند. امکان دارد فرد به رفتارهای دعوایی و خصومت xadآمیز بپردازد(مثل فرستادن صدها نامه اعتراضxadآمیز به دولت). مشکلات قانونی می xadتوانند روی دهند، مخصوصاً در نوع حسادت و شهوانی.

اختلال هذیانی با اختلال اختلال اسکیزوفرنی و خلقی ارتباطی ندارد.
این اختلال نادر هست. شروع آن دیر هنگامتر از اسکیزوفرنی است و غلبه جنس مؤنث کمتری به نسبت اختلالات خلقی در آن دیده میشود. احتمالاً عواملی منحصر به فرد و هنوز ناشناخته در مغز و شخصت بیمار وجود دارد که با پاتوفیزیولژی خاص اختلال هیجانی مرتبط است.

یافتهها حاکی از این موضوع دارند که در اختلال هذیانی آسیب در دستگاه لیمبیک و عقده های قاعده ای می باشد، و قشر مخ این افراد کارکردی سالم دارد. از سوی در مواردی که ابتدا تجاربی توهم گونه وجود دارد و بعد فرد باید فرد آنها را توضیح دهد احتمال کارکرد غیرطبیعی در دستگاه عصبی محیطی (PNS) و یا مرکزی (CNS) وجود دارد.

شکلxad گیری و روند
به طور متوسط، عملکرد کلی در مجموع بهتر از آن است که در اسکیزوفرنی مشاهده میxadشود. گرچه این تشخیص عموماً پایدار است، درصدی از افراد دچار اسکیزوفرنی میxadxadشوند. اختلال هذیانی ارتباط خانوادگی قابل ملاحظهxadای با اسکیزوفرنی و اختلال شخصیت اسکیزوتایپی دارد. این اختلال میxadتواند در گروهxadهای سنی جوان روی دهد، اما در افراد مسن شایعxadتر است.

موضوعات تشخیصی مرتبط با فرهنگ
هنگام ارزیابی وجود احتمالی اختلال هذیانی، زمینه فرهنگی و مذهبی فرد به حساب آورده میxadشود. محتوای هذیانxad ها نیز در زمینهxad های فرهنگی مختلف تفاوت دارد.

پیامدهای کارکردی اختلال هذیانی
اختلال کارکردی معمولاً محدودتر از آن است که در اختلالات روانxad پریشی دیگر دیده میxadشود، گرچه در برخی موارد، این اختلال ممکن ست قابل ملاحظه باشد و عملکرد شغلی نامناسب و انزوای اجتماعی را در بر داشته باشد. در صورتی که عملکرد روانی-اجتماعی نامناسب وجود داشته باد، عقاید هذیانی به خودی خود نقش مهمی را ایفا میxadکنند. ویژگی مشترک افراد مبتلا به اختلال هذیانی این است که وقتی درباره عقاید هذیانی آنها بحث نمیxadشود یا بر طبق این عقاید عمل نمیxadکنند، رفتار و ظاهر عادی دارند.

اختلال هذیان بر روابط میان فردی چه تاثیری دارد؟
افرادی که مبتلا به اختلال هذیانی هستند قادرند به شکل واقع بینانه ای راجع به عقاید غیرمنطقی دیگران نظر بدهند ولی در مورد خودشان قادر به پذیرش غیر واقعی بودن عقایدشان نیستند. بسیاری از این افراد به تدریج تحریک پذیر و کج خلق می شوند که معمولا ناشی از عقاید هذیانی شان و درگیری هایی که بر سر اثبات این هذیان ها به دیگران دارند است. خشم و رفتارهای خشن در انواع اروتوماتیک، حسادت و گزند و آسیب شایع است و گاها فرد درگیر یک سری از رفتارهای دادخواهی و ستیزه جویانه همچون ارسال نامه های متعدد برای اعتراض به حکومت می شود. اختلال گزند و آسیب شایع ترین نوع اختلال هذیانی است.

سبب شناسی
علت اختلال هذیانی
علت اختلال هذیانی هم مثل عمده اختلالات عمده روانپزشکی، ناشناخته است. نظر اصلی در مورد علت اختلال هذیانی این است که این اختلال ارتباطی با اسکیزوفرنی و اختلالات خلقی ندارد. اختلال هذیانی هم از اسکیزوفرنی نادر تر است هم از اختلالات خلقی. متقاعد کننده ترین داده ها از بررسی های خانوادگی ای بدست آمده است که بیشتر بودن شیوع اختلال هذیانی و صفات شخصیتی مرتبط با آن نظیر شکاکیت، حسد، و پنهانکاری را در بستگان پژوهیدنی های مبتلا به اختلال هذیانی گزارش کرده است.

عوامل زیستی
احتمالا، عواملی منحصر به فرد و هنوز ناشناخته ای در مغز و شخصیت بیمار وجود دارد که با پاتوفیزیولوژی خاص اختلال هذیانی مرتبط است . بیماریهای عصبی ای که همه با هذیان ارتباط دارند، آنهایی هستند که دستگاه لیمبیک و عقده های قاعده ای را گرفتار می کنند. بیمارانی که به دلیل یک بیماری عصبی هذیان پیدا کرده اند، ولی از نظر عقلی و هوشی اختلالی ندارند، هذیان هایشان اکثر اوقات پیچیده و شبیه به هذیانهای بیماران دچار اختلال هذیانی است. برعکس، بیماران دچار اختلالات عصبی که اختلالاتی از نظر عقلی و هوشی هم پیدا کرده اند، هذیانهای ساده ای دارند که هیچ شباهتی به هذیانهای بیماران دچار اختلال هذیانی ندارد. پس اختلال هذیانی ممکن است شامل آسیب در دستگاه لیمبیک یا عقده های قاعده ای باشد. ولی در بیماری که کارکرد قشر مخش سالم است.

اختلال هذیانی ممکن است نتیجه واکنشی طبیعی در قبال وقایع طبیعی محیط، یا حالات غیر طبیعی دستگاه عصبی محیطی (PNS) یا مرکزی (CNS) باشد. به این ترتیب اگر بیماری تجارب حسی غلطی مبنی بر تعقیب شدن داشته باشد (مثلا صدای قدمهایی را بشنود) ممکن است تدریجا این اعتقاد را پیدا کند که واقعا مورد تعقیب قرار گرفته است. این فرضیه بر این اساس شکل گرفته است که نخست تجاربی توهم گونه وجود دارد و بعد بیمار باید آنها را توضیح دهد. وجود این گونه تجارب توهمی در اختلال هذیانی اثبات نشده است.

عوامل سایکودینامیک (روانپویشی)
در دلایل سایکودینامیک (روان پویشی) این اختلال نظریه خاصی در مورد علت پیدایش وجود دارد مبنی بر اینکه علائم این اختلال ناشی از پرحساسیتی خاص این افراد در استفاده از مکانیزم های دفاعی ویژه (واکنش وارونه، فرافکنی و انکار) در بخش ایگوی شخصیت است. بر این مبنا بیماران مبتلابه هذیان با استفاده بیش از و به صورت ناخودآگاه از مکانیزم های دفاعی بهعنوان دفاعی جهت فرار از واقعیت و مواجه نشدن باخشم و خصومتی و تلخکامی که سرتاسر وجودش را فراگرفته و مقابله با تکانههای نامقبول در خودش استفاده میکند. از سوی دیگر بررسی نشان میدهد که احتمال ابتلا افرادی که دارای محرومیتهای چون انزوای حسی-اجتماعی، اجتماعی-اقتصادی و آشفتگی شخصیت بهخصوص در سنین بالا هستند، بیشتر است. آشفتگیهای هذیانی و سایر خصایص پارانوییدی در سالمندان شایعاند.

این برداشت قدرتمند بالینی در پزشکان وجود دارد که بسیاری از بیماران دچار اختلال هذیانی، از اجتماع منزوی اند و به آن میزان موفقیت که برایشان قابل انتظار است، دست نمی نظریه های سایکودینامیک خاصی که در مورد علت و نحوه پیدایش علایم هذیانی وجود دارد، مبتنی بر مفروضاتی است حاکی از پرحساسیتی این افراد و سازوکارهای خاصی در ایگوی آنها: واکنش وارونه (reaction formation)، فرافکنی (projection) و انکار (denail).

نظرات فروید: فروید معتقد بود که هذیانها علایمی از یک اختلال نیستند، بلکه بخشی از روند ترمیم اند. او در ۱۸۹۶ فرافکنی را مکانیسم دفاعی اصلی در حالت پارانویید دانست. سپس «خاطرات بیماری عصبی من» را خواند که زندگینامه «دانیل پاول اشربر» بود. فروید با اینکه هرگز اشربر را ملاقات نکرده بود، با خواندن زندگینامه او این نظریه را ارائه داد که در مقابل تمایلات همجنسگرایانه ناخودآگاه، با انکار و فرافکنی دفاع می شود. طبق نظریه روانپویشی سنتی، دینامیسم زیربنایی تشکیل هذیانها در بیماران مونث، نیز همان دینامیسمی است که در بیماران مذکر هم وجود دارد. مطالعات دقیق بر روی بیماران مبتلا به هذیان نظریات فروید را تایید نکرده است ولی ممکن است این نظریات، در برخی موادر خاص صادق باشند. در کل، میزان بروز افکار یا فعالیتهای همجنسگرایانه در بیماران مبتلا به هذیان بیشتر از سایر افراد نیست. با این حال نقش اصلی فروید نشان دادن اهمیت فرافکنی در پیدایش افکار هذیانی بود.

سایر عوامل روان پویشی: مشاهدات بالینی بر این نکته دلالت دارد که اگر نه همه، لااقل بسیاری از بیماران پارانوئید در روابط خود احساس بی اعتمادی می کنند و فرض بر این است که این بی اعتمادی، به محیط خانوادگی ای ارتباط دارد که دائما خصمانه است و اغلب مادری بیش از حد سلطه جو و پدری دور از دسترس یا آزارگر (سادیست) در آن وجود دارند. مفهوم اریک اریکسون درباره اعتماد در مقابل بی اعتمادی در مراحل اولیه رشد، الگویی مفید برای تشریح بدگمانی فرد پارانوئیدی است که هرگز ارضای نیازهایش را از طریق آن چه که اریکسون اصطلاحا تامین کننده خارجی (outer-provider) می نامد، تجربه نکرده است. بنابراین چنین فردی به بی اعتمادی فراگیری نسبت به محیط اطراف خود دچار است.

مکانیسم های دفاعی: بیماران دچار اختلال هذیانی عمدتا از این مکانیسمهای دفاعی استفاده می کنند: وارونه سازی (واکنش وارونه)، انکار، و فرافکنی. واکنش وارونه به عنوان دفاع در مقابل پرخاشگری، نیاز وابستگی، و احساس محبت به کار می رود و نیاز وابستگی را به استقلالی قرص و محکم تبدیل می کند. از انکار استفاده می شود تا فرد بتواند از مطلع شدن از واقعیت دردناک اجتناب کند. بیمار که خشم و خصومت وجودش را پر کرده و در عین حال نمی تواند مسئولیت چنین خشمی را به عهده بگیرد، به ناچار عصبانیت و تلخکامی خود را به دیگران فرافکنی می کند و با این کار می تواند از خود در مقابل پی بردن به تکانه های نامقبول در خودش محافظت کند.

نظریه پردازهای روانشناختی نیز معتقد بودند که الگوهای آشفته ارتباط در محیط خانوادهی کودک، میتوانند شکل گیری این اختلال را تسریع کنند. غیر از محیط خانواده، پژوهشگران همچنین عوامل اجتماعی گستردهتر، مانند طبقه اجتماعی و درآمد را در رابطه با طیف اسکیزوفرنی مورد بررسی قرار دادهاند و به این نتیجه رسیدهاند که این اختلال در طبقات اجتماعی- اقتصادی پایین بسیار شایعتر است.

سایر عوامل مرتبط: هذیان ها با انواع گوناگونی از عوامل اضافی دیگر ارتباط داده شده اند، نظیر انزوای حسی و اجتماعی، محرومیت اجتماعی -اقتصادی، و آشفتگی شخصیت. افراد ناشنوا، کسانی که دچار عیوب بینایی هستند، و احتمالا مهاجرانی که آشنایی اندکی با زبان جدید دارند، در مقایسه با افراد طبیعی آسیب پذیری بیشتری در مقابل پیدایش هذیان دارند. این آسیب پذیری با بالا رفتن سن بیشتر می شود. آشفتگی های هذیانی و سایر خصایص پارانوئید در سالمندی شایع اند. به طور خلاصه، عوامل متعددی با پیدایش هذیانها ارتباط دارند، و منشأ و بیماریزایی اختلالات هذیانی هنوز به طور کامل مشخص نشده است.

همه گیرشناسی اختلال هذیانی
میزان شیوع این اختلال در حدود ۲/۰ تا ۳/۰ درصد تخمین زده شده است. سن شروع این اختلال به طور متوسط در چهل سالگی، البته در طیفی از هجده تا بالای نود سال بیان شده است. تعداد بیماران مؤنث کمی بیشتر است. رایج ترین نوع آن گزند و آسیب است. هذیان های پارانوئید و حسادت در مردان و هذیان های اروتومانیا در زنان شایع است. این اختلال با وضعیت اجتماعی-اقتصادی، متاهل و شاغل بودن ارتباط دارد.

تشخیص افتراقی اختلال هذیانی
وسواس فکری-عملی و اختلالات دیگر. اگر فرد مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی کاملاً متقاعد شده باشد که اختلال وسواس فکری-عملی او درست هستند، در این صورت به جای تشخیص اختلال هذیانی، باید تشخیص اختلال وسواس فکری-عملی، همراه با شاخص فقدان بینش/عقاید هذیانی، داده شود. همچنین اگر فرد مبتلا به اختلال بدشکلی بدن کاملاً متقاعد شده باشد که عقاید اختلال بدشکلی بدن او درست هستند، در این صورت به جای تشخیص اختلال هذیانی، باید تشخیص اختلال بدشکلی بدن، همراه با شاخص فقدان بینش/عقاید هذیانی داده شود.

دلیریوم (روانxad آشفتگی) اختلال عصبی-شناختی عمده
اختلال روانxadپریشی ناشی از بیماری جسمانی دیگر، و اختلال روانxad پریشی ناشی از مواد/دارو. افراد مبتلا به این اختلالات ممکن است نشانهxad هایی را بروز دهند که از اختلال هذیانی حکایت داشته باشند. برای مثال، هذیان xadهای گزند و آسیب ساده در زمینه اختلال عصبی-شناخته عمده، به صورت اختلال عصبی-شناختی عمده، همراه با اختلال رفتاری تشخیص داده خواهد شد. اختلال روانxad پریشی ناشی از مواد/دارو، به صرت مقطعی ممکن است از نظر نشانهxad شناسی شبیه اختلال هذیانی باشد، اما میxad تواند به وسیله رابطه زمانی مصرف مواد با شروع و بهبود عقاید هذیانی، متمایز شود.

اسکیزوفرنی و اختلال اسکیزوفرنیفرم
اختلال هذیانی میxadتواند به وسیله فقدان نشانهxad های مخصوص دیگر مرحله فعال اسکیزوفرنی، از اسکیزوفرنی و اختلال اسکیزوفرنیفرم شود.

اختلالات افسردگی و دوقطبی و اختلال اسکیزوافکتیو. این اختلالات میxadتوانند به وسیله رابطه زمانی بین اختلال خلقی و هذیانxad ها و توسط شدت نشانه xadهای خلقی، از اختلال هذیانی متمایز شوند. اگر هذیانxad ها منحصراً در طول دورهxad های خلقی روی دهند، در این صورت تشخیص، اختلال افسردگی یا دوقطبی همراه با ویژگیxad های روانxad پریشی است. نشانه xadهای خلقی که ملاک های کامل را برای دوره خلقی برآورده میxad کنند می xadتوانند به اختلال هذیانی اضافه شوند. اختلال هذیانی فقط زمانی می xadتواند تشخیص داده شود که کل مدت تمام دورهxad های خلقی نسبت به کل مدت اختلال هذیانی نسبتاً کوتاه بماند. در غیر این صورت، تشخیص طیف اسکیزوفرنی مشخص یا نامشخص دیگر و اختلال روانxad پریشی همراه با اختلال افسردگی مشخص دیگر، اختلال افسردگی نامشخص، اختلال دوقطبی و اختلال مربوط مشخص دیگر، یا اختلال دوقطبی و اختلال مربوط نامشخص، مناسب است.

پیامدهای کارکردی اختلال هذیانی
اختلال کارکردی معمولاً محدودتر از آن است که در اختلالات روانxad پریشی دیگر دیده میxadشود، گرچه در برخی موارد، این اختلال ممکن ست قابل ملاحظه باشد و عملکرد شغلی نامناسب و انزوای اجتماعی را در بر داشته باشد. در صورتی که عملکرد روانشناختی-اجتماعی نامناسب وجود داشته باد، عقاید هذیانی به خودی خود نقش مهمی را ایفا میxadکنند. ویژگی مشترک افراد مبتلا به اختلال هذیانی این است که وقتی درباره عقاید هذیانی آنها بحث نمیxadشود یا بر طبق این عقاید عمل نمیxadکنند، رفتار و ظاهر عادی دارند.

درمان اختلال هذیانی

درمان های رایج برای اختلال هذیانی در درجه اول دارو درمانی ست. پس از آن با کمک علم روانشناسی درمان های روان درمانی به کمک بیمار می آیند و در تثبیت درمان و تلاش برای رسیدن به بینش واقع گرایانه مفیدند.

روانشناسان از طریق یک سری از تکنیک های روان درمانی و شناختی رفتاری سعی در تغییر باورها و احساسات دردسرساز فرد دارند. رویکردهای پویشی بدنبال اضطراب زیرین و تجربه احساسات سرکوب شده در فرد که خود را به صورت باورهای هذیانی نشان می دهد هستند.

دارو درمانی در سه حیطه انجام می شود:
برای بیماران شدیداٌ بیقرار داروهای کم قدرت تجویز میشود؛ مانند: کلروپرومازین و تیوریدازین.
برای بیمارانی که کمتر بیقرار هستند داروهای پرقدرت تجویز میشود؛مانند:هالوپیریدون و فلوفنازین.
داروهایی با قدرت متوسط برای بیمارانی که نه خیلی بیقرار هستند نه بیقراری کمی دارند؛ مانند: تریفلوپرازین و تیوتیکسین.
این داروها حرکت غیرارادی بدن، عوارض قلبی و عروقی شدید و تیک های جسمی را به عنوان عوارض جانبی به همراه دارند.

روان درمانی: از مهمترین و موثرترین درمانهای شناختی، طرحواره درمانی، گروه درمانی و درمان شناختی_رفتاری CBT میباشد.

بنابراین دارو درمانی خط مقدم درمان اختلالات شدید هذیانی است و تجویز آن از طریق روانپزشک صورت می گیرد. این ردیف درمان ها بسیار شبیه درمان اسکیزوفرنی است. در این مورد درمان بهصورت رواندرمانی و دارودرمانی بهصورت همایند است. در رواندرمانی پیامدهای خوب درمان بستگی به توانایی درمانگر در برخورد با بیاعتمادی مراجع به دیگران و تعارضهای بین فردی، سرخوردگیها و ناتواناییهایی که نتیجه آن است، دارد. نشانه اینکه درمان موفقیتآمیز بوده است این است که فرد به حد قانعکنندهای سازگاری اجتماعی پیدا کند، نه اینکه هذیانهایش بهطورکلی برطرف شود. بهطورکلی تمامی افراد مبتلابه اختلال هذیان را میتوان بهصورت سرپایی درمان کرد. نیاز به بستری بهجز در موارد خاصی نظیر زمانی که ارزیابی کامل داخلی و عصبی نیاز باشد، ارتباط هذیانها با کنترل تکانه خشونتآمیزی چون خودکشی یا دیگر کشی و دیگرآزاری و یا اختلال کارکردی شدید در محیطهای خانوادگی و شغلی و …. استفاده از دارودرمانی در فوریتهای کنترلی اولیه درمانی بسیار رایج است و سابقه فرد ازنظر پاسخدهی به دارو بهترین راهنما برای انتخاب داروست. اگر که فرد هیچ سودی از استفاده از داروهای ضد روانپریشی نبرد میبایست مصرف دارو را قطع کرد (که این موضوع بسیار نادر است) و در افرادی که نتایج خوبی از دارودرمانی گرفتهاند میتوان دارو را در مقادیر کم بهصورت نگهدارنده تجویز کرد. هدف از درمان، ایجاد روابط مؤثر پزشک و بیمار و مدیریت عوارض است. اگر بیمار تشخیص داده شود خطرناک است ممکن است لازم باشد بستری شود. سیر و پیش آگهی به طور متوسط، عملکرد کلی ر مجموع بهتر از آن است که در اسکیزوفرنی مشاهده میxadشود. گرچه این تشخیص عموماً پایدار است، درصدی از افراد دچار اسکیزوفرنی میxadxadشوند. اختلال هذیانی ارتباط خانوادگی قابل ملاحظهxadای با اسکیزوفرنی و اختلال شخصیت اسکیزوتایپی دارد. این اختلال میxadتواند در گروxadههای سنی جوان روی دهد، اما در افراد مسن شایعxadتر است.

منابع:
راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانشناختی ویرایش ۵, DSM-۵
خلاصۀ روان پزشکی کاپلان و سادوک بر اساس DSM-5
وبسایت فکر بنیان