پایگاه خبری علمی، آموزشی و تحصیلات تکمیلی میگنا

http://migna.ir/ Thu, 23 Jun 2016 15:37:02 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://migna.ir/skins/default/fa/{CURRENT_THEME}/ch01_newsfeed_logo.gif http://migna.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری میگنا آزاد است. Thu, 23 Jun 2016 15:37:02 GMT 60 http://migna.ir/vdcawyne.49n0015kk4.html

به گفته مسئولان امر از هر چهار ایرانی یک نفر اختلال روانی دارد. وزارت بهداشت و درمان نیز افزایش آمار آسیبها و بیماریهای روانی را تایید کرده است. باید دانست بحران اقتصادی، تغییر و تحولات سریع اجتماعی و نداشتن امید به آینده از جمله عواملی هستند که به افزایش اختلالات روانی در یک جامعه دامن میزنند. کارشناسان اجتماعی برخی نشانههای نبود امید به آینده در یک جامعه را عدم وجود شادی عمیق برای مدتی طولانی، احساس نا امنی و ترس، خرافهگرایی، حسرت گذشته و بی اعتنایی به آینده میدانند. هر یک از این امور نشان دهنده عدم تحقق سلامت روان به عنوان یکی از الزامات زندگی بشری است. به گزارش روزنامه آرمان، سازمان جهانی بهداشت که هدف خود را دستیابی به عالیترین سطح بهداشت برای همه مردم تعیین کرده است، در اساسنامه خود در تعریف سلامت میگوید: «منظور از سلامت، حالت رفاه کامل جسمانی، روانی و اجتماعی است، نه صرفا فقدان بیماری یا علیلی.» براساس این تعریف، فردی دارای سلامت روان است که توانمندیهای خود را بشناسد و توانایی مقابله با استرسهای روزمره را داشته باشد و به شکل مفید و موثری در جامعه مشارکت و فعالیت داشته باشد. هرچند بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت، منظور از سلامت فقط بیمار نبودن نیست، اما هیچ راهکاری درباره اینکه چگونه می توان در تمام زمینههای جسمانی، روانی و اجتماعی رفاه را به دست آورد، ارائه نشده است. البته پژوهشگران و محققان در هر دو زمینه یعنی بهداشت جسم و بهداشت روان، گامهای جدی برداشتهاند. بدون تردید آرامش اولین شرط روان سالم است و در سایه آن میتوان به شکل متعادلی به سایر امور زندگی و پیشرفت رسید. البته منظور از آرامش، آرامش نسبی و نداشتن دغدغههای متعدد و گاه فلجکننده است. به گفته مسئولان امر از هر چهار ایرانی یک نفر اختلال روانی دارد. وزارت بهداشت و درمان نیز افزایش آمار آسیبها و بیماریهای روانی را تایید کرده است. باید دانست بحران اقتصادی، تغییر و تحولات سریع اجتماعی و نداشتن امید به آینده از جمله عواملی هستند که به افزایش اختلالات روانی در یک جامعه دامن میزنند. کارشناسان اجتماعی برخی نشانههای نبود امید به آینده در یک جامعه را عدم وجود شادی عمیق برای مدتی طولانی، احساس نا امنی و ترس، خرافهگرایی، حسرت گذشته و بی اعتنایی به آینده میدانند. هر یک از این امور نشان دهنده عدم تحقق سلامت روان به عنوان یکی از الزامات زندگی بشری است. امروزه به دلیل زندگی ماشینی و بروز برخی عادتهای نادرست از جمله چشم و همچشمی روز به روز بر شدت مشکلات روانی افراد افزوده می شود. تحقق سلامت روان با جسم و روح سالم میزان سلامت افراد در قالب بیماری و سلامت جسمی تعریف می شود. این در حالی است که واژه سلامت به طورعام شامل همه ابعاد زندگی انسان میشود. در اصل سلامت باید در جای جای زندگی بشر نفوذ داشته و در حوزه های مختلف همچون سلامت قضایی، سلامت اندیشه، اعتماد به نفس و ... به وضوح مشاهده شود تا بتوان به جامعه سالم دست یافت. در مقوله تحقق سلامت روان باید سلامت جسمی را در اولویت قرار داد. همان طور که از قدیم گفته اند ذهن سالم نیازمند جسم سالم است، بالطبع باید به تاثیر مستقیم هر یک از این عوامل جسمی و ذهنی بر یکدیگر باور داشت. وقتی روح و روان افراد از فضای متعادل و عادی برخوردار نباشد به نسبت این امر سلامت جسمی و سلامت افکار عمومی را تحت تاثیر خود قرار می دهد. هماکنون ریشه بسیاری از هنجارهای اجتماعی در جامعه را می توان عدم تحقق سلامت روان در جامعه دانست. بنابراین سلامت روانی یکی از ابعاد مهم در زندگی افراد از دوران کودکی تا دوران کهنسالی محسوب می شود. غفلت از سلامت روان تاکنون در افکار عمومی ایران آنطور زمینه درک و بها دادن به مقوله سلامت روان وجود نداشته است. این امر نیازمند توجه همگانی به امر سلامت روان در کشور است. سلامت روان در کشور باید جزو یکی از برنامه های وزارت بهداشت و درمان قرار گیرد. در اصل عدم توجه به سلامت روان در کشور به دلیل عدم برنامهریزی یا بیتوجهی به امر سلامت روان از سوی دست اندرکاران امر سبب بروز چنین شرایطی در جامعه شده است. هماکنون در جامعه ما به بخش سلامت جسمی توجه شده است، اما آنطور که باید و شاید به بخش سلامت روان توجه نشده است. با اینکه سلامتی در دو بخش جسمی و روحی نیاز افراد در جامعه سالم است به نسبت دست اندرکاران امر باید در زمینه ایجاد سلامت روان و زیرساختهای این امر تمهیدات لازم را بیندیشند. باید دانست که با ایجاد سلامت روان در جامعه به نسبت میتوان به ارتقای سلامت جسمی پرداخت، چون در اکثر مواقع ریشه بسیاری از بیماری ها در بین افراد تلقین است و ریشه در اعصاب و روان آنها دارد. صرف هزینههای گزاف در بخش سلامت روان با وجود اینکه در کشور ما ارزان ترین خدمات در حوزه سلامت ارائه می شود، اما به دلیل اینکه هنوز اختصاص بیمه در بخش سلامت روان در سبد سلامت خانوار قرار نگرفته است به نسبت پوشش دهی بیمه ها فقط در حد بیمه پایه است. با این تفاسیر مبلغ ویزیت ها در بخش سلامت روان، مشاوره و... برای خانوادهها با پرداخت هزینه های گزاف همراه است. با توجه به اینکه تاکنون ما نتوانسته ایم برای تعیین GGP برای جامعه به معیارهای بین المللی دست یابیم به نسبت برای کاهش هزینه از جیب مردم باید در مرحله اول بیمه را در سبد خانواده ها قرار داد و در مرحله دوم مردم بدانند که پشتیبان اصلی حوزه سلامت و پاشنه آشیل حوزه درمانی کشور مساله بیمه هاست نه دولت. هر یک از این امور باید در اولویت رسیدگی قرار گیرد، در غیر این صورت انتظار کاهش هزینه ها از سوی دولت چندان درست نیست. هم اکنون عمده مشکل افراد در جامعه اشتغال، معیشت، ناهنجاری های اجتماعی، فقر، بیکاری و ... است که هر یک از این امور و نارسایی های آن سلامت روان جامعه را به مخاطره می اندازد. وقتی افراد توانایی تامین زندگی خود را نداشته باشند به نسبت این عدم توانایی در قالب ناهنجاری های اجتماعی، ناهنجاری های روحی، بیماری و عوامل روحی و روانی بروز می کند. این در حالی است که باید هنجارهای اجتماعی در جامعه شناسایی و مورد توجه مسئولان قرار گیرد. باید دانست امروز در جامعه ایران، نیازهای کاذب در قالب چشم و همچشمی بروز کرده است و همین مساله به اضطراب و افسردگی مردم دامن می زند. از طرفی، فرهنگ شادمانی ایرانیان به اندازه فرهنگ سوگواری شان قوی نیست و امروز مردم برای تقویت فرهنگ شادی به کدها و دستورالعمل های فردی و جمعی نیاز دارند. باید دانست امروزه وسواس، اختلال پریشانی، افسردگی و... از جمله آسیب های تهدید کننده است. برای مثال میزان قابل توجه اعتیاد و معتادان در کشور، نیز به این مساله دامن می زند. باید به این نکته توجه داشت که اعتیاد در معیارهای سلامت در دسته بیماری های اعصاب و روان جای می گیرد. البته لزوما، تمامی بیماری های اعصاب و روان را نمی توان مرتبط با مسائل اجتماعی دانست. محمد حسین قربانی عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ]]> اخبار روان شناسی و روانپزشكی Thu, 23 Jun 2016 11:05:56 GMT http://migna.ir/vdcawyne.49n0015kk4.html http://migna.ir/vdci35ap.t1ayq2bcct.html یک کارشناس روانشناس بالینی و مددکار اجتماعی در خصوص این بیماری می گوید: وسواس افکار ناخوشایندی است که به مغز هجوم می آورند حتی زمانی که سعی می کنیم آنها را از ذهن دور کنیم. هما خاکی در گفت و گو با ایرنا گفت: وسواس یک نوع غریزه ناخودآگاه است به طوری که اختیار و اراده انسان را سلب می کند رفتارها، افکار یا تصوراتی که تکرار و پایدار هستند. وی اظهار کرد: وسواس تا اندازه ای در همه افراد وجود دارد و بنا بشدت آن به بیماری منجر می شود که شک و تردید، ترس، اجبار و لزوم، وارسی کردن، دقت و نظم افراطی از نشانه های آشکار آن است. خاکی افزود: یکی از بارزترین نشانه های این بیماری تکرار ناخوشایند یک رفتار است مانند شستن بیش از حد دست و پا با شوینده ها که منجر به بیماری های پوستی و حساسیت می شود این تکرار نه تنها باعث آزار جسمی و روحی فرد می شود بلکه اطرافیان را نیز دچار اختلال می کند و ممکن است باعث الگوبرداری آنها شود. وی یادآور شد: کسانی که این بیماری را می شناسند یا در اطرافیان خود نمونه هایی از آنها را دیده باشند، می دانند وسواس فرد را از زندگی عادی دور می کند و همین موضوع موجب رنجش اطرافیان نیز می شود. خاکی تاکید کرد: طبق تحقیقات صورت گرفته افراد مجرد و به خصوص افرادی که افسردگی و اظطراب بیش از حد دارند بیش از دیگران به وسواس دچار می شوند که این اختلال موجب کاهش طول عمر نیز می شود و مانند زنجیر به دیگر بیماری های روانی متصل است که در صورت درمان نشدن اثرات جبران ناپذیری بر زندگی فردی و اجتماعی فرد می گذارد. این کارشناس بالینی گفت: وسواس ۲ نوع است فکری و عملی که در وسواس فکری افکار و تصاویر ذهنی خارج از کنترل هستند و فرد را تحت تاثیر قرار داده موجب ناراحتی او می شود مثل ترس از آلوده شدن به میکروب یا بیماری و وسواس عملی اعمال اجباری هستند که بیمار بارها آن را انجام می دهد که نه تنها جنبه منطقی ندارند بلکه کاملا بیهوده است مانند وارسی یا شست وشوی بیش از حد، دقت بیش از اندازه که باعث می شود فرد کارهای دیگر خود را کنار بگذارد. وی با بیان اینکه علت وسواس هنوز مشخص نشده است، افزود: برخی عواملی که در بروز این رفتار تاثیر دارند وراثت، عوامل بیولوژیکی، یادگیری و سخت گیری، بیماری های دوران کودکی هستند که هر کدام می تواند عاملی برای ابتلا به این بیماری باشند. به گفته وی، نداشتن توانایی بیان احساسات، تمرکز افراطی، تردید در تصمیم گیری و احساس بلا تکلیفی، ناتمام گذاشتن کارها و تکرار بعضی رفتارها از اختلالات وسواس است که با خود درمانی از بین نمی رود بلکه برای درمان آن باید به روانپزشک یا روانشناس بالینی مراجعه کرد. این کارشناس بالینی یادآور شد: در درجه اول خانواده ها باید بپذیرند که وسواس یک بیماری است و از قضاوت، انتقاد یا مسخره کردن فرد بپرهیزند و از مراقبت بیش از حد نیز خودداری کنند، اعتماد به نفس فرد بیمار را تقویت و در روزهایی که بیمار آرام است او را تشویق کنند تا بتواند راه مبارزه با افکار خود را ادامه دهد. خاکی گفت: بیماری وسواس تا ۷۵ درصد قابل درمان است اما موضوع درمان بستگی به نوع بیماری و مدت ابتلا به آن دارد بنابراین شش ماه تا یکسال می توان برای درمان وقت گذاشت ضمن اینکه رفتار درمانی نیازمند شکیبایی است. به گزارش ایرنا، وسواس بیماری سختی است که روح و روان فرد مبتلا را در بر می گیرد و روانپزشکان معالجه آن را مشکل می دانند. بهبود و سلامت این بیماری نیازمند یک برنامه ریزی دقیق چند ماهه با حرف شنوی و عمل کردن بیمار به توصیه های روانپزشک است البته شرط اساسی در معالجه این بیماری تبعیت بیمار وسواسی است زیرا فرد وسواسی لجباز و یک دنده می شود و اگر دست از لجبازی بردارد بیماری او قابل درمان است. وسواس یک بیماری پیچیده است که فرد را درگیر افکار پوچ و بی اساس می کند با این وجود باز هم آن را تکرار می کند این بیماری که ممکن است از کودکی آغاز شود و نمونه آن در تمام گروه های سنی مشاهده می شود. مبتلا شدن یکی از اعضای خانواده به این اختلال علاوه بر اینکه احتمال دارد الگوی دیگران واقع شود و اثر سویی بر زندگی خانواده بگذارد مسایل مهم زندگی مورد غفلت قرار می گیرد و به علت ترس از آشکار شدن این موضوع نزد دیگران ارتباط خود را با دوستان و اقوام قطع یا محدود می کند. ]]> اخبار روان شناسی و روانپزشكی Thu, 23 Jun 2016 11:01:17 GMT http://migna.ir/vdci35ap.t1ayq2bcct.html http://migna.ir/vdcgut9w.ak9u34prra.html